Matt Bishop: Modern F1 peaked in 1991 – kijk wat we verloren

Matt Bishop, Engels journalist en communicatiespecialist. Ā© Drew121, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons

Matt Bishop: Modern F1 peaked in 1991 – kijk wat we verloren

Als Lewis Hamilton, Max Verstappen en Fernando Alonso de complexiteit van de nieuwe auto’s voor 2026 bekritiseren, kijkt Matt Bishop terug naar 1991: een Formule 1-seizoen dat de perfecte balans vond tussen innovatie en plezier. ā€œHet is belachelijk complex. Ik zat laatst in een meeting, en de Ferrari-ingenieurs namen ons erdoorheen. Je hebt bijna een diploma nodig om het volledig te begrijpen.ā€ – Lewis Hamilton ā€œIk geniet van voluit rijden, maar met deze auto’s kan dat niet. Veel van wat je doet als coureur heeft enorme invloed op de energiehuishouding, en voor mij is dat gewoon geen F1. Qua rijden is het niet zo leuk.ā€ – Max Verstappen Fernando Alonso voegde toe: ā€œVerschillende rijtechnieken zijn nodig voor verschillende auto’s en reglementen. Deze regels zijn wat extremer. Als coureur wil je 100% kunnen rijden, maar om de energie optimaal te benutten moet je zelfs in kwalificatie rare dingen doen. Dat is irritant.ā€ Wanneer drie meervoudige wereldkampioenen – samen goed voor 13 titels – zo fel kritiek uiten, is dat niet te negeren. Toch is het niet ongewoon dat grootheden nieuwe regels aanvankelijk afwijzen, om ze later alsnog te omarmen. Misschien verzachten Lewis Hamilton, Max Verstappen en Fernando Alonso hun oordeel zodra de nieuwe auto’s podiums opleveren en het racen spannend blijkt. Positief is in elk geval dat de 2026-auto’s korter en lichter zijn dan hun logge voorgangers. Hun reacties verdienen echter serieuze aandacht. F1 is in essentie een coureurskampioenschap. Als de mannen in de cockpit zeggen dat de regels te complex en te weinig plezierig zijn, moeten we luisteren. Het hart van de sport klopt in de auto’s, maar vooral in de coureurs die ze besturen. Hun woorden brachten Bishop terug naar 1991, een seizoen dat volgens hem de optimale formule van het moderne tijdperk belichaamde. Met 16 grands prix van maart tot november was het ritme menselijk en de kalender logisch. Klassieke circuits als BraziliĆ«, Monaco, Canada, Groot-BrittanniĆ« Silverstone, Hongarije, BelgiĆ« Spa, ItaliĆ« Monza, Spanje Barcelona en SuZuka waren erbij, aangevuld met Hockenheim, Emilia Romagna Imola, Estoril en Adelaide. Zelfs Phoenix en Magny-Cours stonden erop, al waren die minder memorabel. Belangrijker nog waren de motoren: een mix van V8’s, V10’s en V12’s, allemaal 3,5 liter en atmosferisch. Geen turbo’s, geen hybride systemen, geen ingewikkelde energiemaps. Negen fabrikanten leverden motoren: Honda, Alpine, Ford, Ferrari, Lamborghini, Porsche, Yamaha, Ilmor en Judd. Het paddock was een waar VN van pk’s. Elke motor klonk anders. De Honda V12 zong, de Alpine V10 gromde, de Ford V8 blafte. Je kon een auto herkennen puur op gehoor. Het was een technisch Ć©n emotioneel feest, waarin diversiteit en keuzevrijheid centraal stonden. Complex, ja, maar mechanisch en begrijpelijk – niet elektronisch en afstandelijk. Ook de transmissietechniek bevond zich in een fascinerende overgang. Sommige teams introduceerden al sequentiĆ«le semi-automatische versnellingsbakken met flippers, maar veel coureurs schakelden nog met een conventionele H‑patroon en koppelingspedaal. Het vereiste fysieke precisie: remmen, gas geven en schakelen tegelijk. Het was een vaardigheid die tegenwoordig grotendeels verloren is gegaan. In 1991 won McLaren beide wereldtitels met de MP4/6, ontworpen door Neil Oatley. Die auto had een handgeschakelde zesbak en een 3,5 liter V12. De Honda RA121E V12 leverde 780 pk bij 14.800 toeren en klonk als een symfonie. Het was de enige V12 ooit waarmee een F1‑wereldtitel werd behaald, en de laatste kampioensauto met een conventionele handbak. De MP4/6 was laag en strak, zonder overdreven aerodynamische franje. De relatie tussen coureur, motor, versnellingsbak en chassis was direct en puur. Het gewicht bedroeg slechts 580 kg inclusief coureur, vergeleken met 768 kg voor de 2026‑auto’s. Toch was 1991 geen technologisch achterland. Williams introduceerde actieve ophanging, tractiecontrole en semi‑automatische versnellingsbakken. De elektronische revolutie was begonnen, maar had de analoge charme nog niet verdrongen. De auto’s waren razendsnel, maar vroegen finesse en moed, geen energiemanagementpuzzels. Dat is precies waar Bishop zijn zorgen uit: Hamilton spreekt over een diploma nodig hebben, Verstappen kan niet meer voluit rijden, Fernando Alonso noemt energieoptimalisatie ā€œirritantā€. Complexiteit hoort bij F1, maar mag de expressie van coureurs niet verstikken. In 1991 konden ze nog aanvallen, kwalificeren op 100%, en racen met het gaspedaal diep ingedrukt. En centraal stond Ayrton Senna, die de McLaren‑Honda MP4/6 meesterlijk bestuurde. Hij werd drievoudig wereldkampioen dat jaar, en liet zien wat mogelijk was met een V12, een handbak en pure vaardigheid. Het geluid van twaalf cilinders, de eenvoud van de techniek en de balans van vrijheid en discipline maakten 1991 tot een magisch seizoen. Regels zullen altijd veranderen, coureurs zullen altijd klagen. Misschien kijken we later in 2026 terug en glimlachen we om de zorgen van nu. Maar als we luisteren naar Lewis Hamilton, Max Verstappen en Fernando Alonso, is het begrijpelijk dat men soms verlangt naar een tijd waarin 3,5 liter, een V12 en een zesbak genoeg waren – en Senna ons liet zien wat daarmee bereikt kon worden.
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties